De eerste keer dat ik besloot om met de feestdagen weg te gaan, voelde het een beetje gek. Alsof ik iets deed wat niet mocht. Jarenlang draaiden kerst en oud & nieuw om familie, eten, afspraken en verwachtingen. “Je komt toch wel?” “We doen het altijd samen!” En ja, dat is gezellig — meestal. Maar op een gegeven moment dacht ik: en wat als ik dit jaar iets anders wil?
En dus boekte ik een paar dagen weg. Alleen.
De stilte is even wennen
De eerste ochtend voelde vreemd. Geen gedekte tafel, geen pan met stoofpeertjes, geen volle huiskamer. Alleen ik, koffie en uitzicht op zee. En eerlijk? De stilte was even wennen. Maar na een paar uur merkte ik dat het goed was.
Geen haast, geen klok, geen verplicht vrolijk gedoe. Ik wandelde, las een boek, at wat ik wilde, sliep uit. Voor het eerst in jaren voelde die week écht als rust, in plaats van als een project dat ik moest managen.
De druk van traditie
Feestdagen zijn heerlijk — als ze bij je passen. Maar soms worden ze een soort toneelstuk waarin iedereen zijn rol speelt: jij kookt, de ander klaagt, en halverwege de dag vraag je je af waarom je dit eigenlijk elk jaar doet.
Veel vrouwen in deze fase van hun leven merken dat ze niet meer dezelfde behoefte hebben aan “zoals het hoort”. De kinderen zijn groot, er zijn nieuwe relaties, samengestelde gezinnen, soms lege stoelen aan tafel. En dan verandert de betekenis van samen zijn.
Weggaan is dan geen vlucht, maar een keuze. Een manier om de feestdagen weer van jezelf te maken.
De vrijheid van gewoon doen wat je wilt
Er is iets heerlijk eenvoudigs aan zelf bepalen hoe je de dagen doorbrengt. Geen dresscode, geen planning, geen eindeloze boodschappenlijst.
Misschien wandel je op tweede kerstdag in je spijkerbroek door het bos. Of zit je met een goed glas wijn in een klein hotel aan zee. Misschien ga je met een vriendin naar een stad, of juist met niemand.
Het punt is: je mag kiezen. En die keuze voelt verrassend goed.
De reacties van anderen
“Maar vind je dat niet zielig?” Die vraag kreeg ik meer dan eens. Alsof alleen zijn met kerst automatisch verdrietig is. Maar dat hoeft het niet te zijn. Alleen is niet hetzelfde als eenzaam.
Sommigen begrepen het direct — anderen keken alsof ik gek geworden was. Toch merkte ik dat steeds meer vrouwen hetzelfde doen. Niet uit protest, maar omdat ze eindelijk luisteren naar wat ze zelf willen.
Nieuwe tradities
Sinds die eerste keer is “weggaan” een traditie op zichzelf geworden. Soms met iemand erbij, soms niet. De vorm maakt niet uit — het gevoel wel.
Ik neem een paar goede boeken mee, een lekkere trui, en verder niets. Geen toeters, geen ballen, geen druk. En toch voelt het bijzonder. Juist omdat het echt is, niet gespeeld.
Wat ik leerde
- Feestdagen mogen ook over rust gaan. Je hóeft niemand te pleasen.
- Eenzaam ben je pas als je doet wat anderen willen. Niet als je kiest voor jezelf.
- Tradities mogen meegroeien. Wat ooit werkte, hoeft nu niet meer te passen.
Niet weglopen, maar kiezen
Soms denken mensen dat je weggaat omdat je iets ontwijkt. Maar eigenlijk doe je het tegenovergestelde: je kiest bewust. Voor stilte, vrijheid, ademruimte. Voor een paar dagen zonder rol, zonder schema, zonder verwachtingen.
En dat, ontdekte ik, is misschien wel de meest ontspannen manier om feest te vieren.
